“แม่ค่ะอย่าลืมช่วยหนูทำการบ้านนะค่ะหนูไม่รู้จะเขียนอะไรดี”
“ก็เขียนในสิ่งที่เป็นตัวไงค่ะ สิ่งที่เป็นตัวลูก”
“หนูชื่อเด็กหญิง นภา นามสกุล มาลัยพร โรงเรียนวัดท่าหลวง อ่าไงต่อดี...”
“เขียนในสิ่งที่หนูคิดไงค่ะ หนูคิดอะไรอยู่อ่ะ”
“วันนี้คุณแม่พาหนูมาเที่ยวเซนทรัลด้วย จริงๆคุณแม่อยู่บ้านซักผ้า ดูแลหนูแล้วก็ทำกับข้าวให้หนูกับคุณพ่อกินด้วย คุณพ่อทำงานวันจันทร์-เสาร์ พรุ่งนี้วันอาทิตย์จะได้อยู่กันครบ3คน คุณพ่อบอกว่าจาทำบาบีคิวกินกันด้วย อืม.. อะไรอีกดีอ่ะค่ะ”
“อืม..หนูอยากทำอะไรค่ะ อยากเป็นอะไร?”
“อยากเป็นคนดีของคุณพ่อกับคุณแม่ เวลาเจอเงินตกก็จะเก็บไปหาเจ้าของ แล้วก็จะทาครีมทุกวันด้วยจะได้สวยเหมือนคุณแม่ ตั้งใจเรียนอ่านสือเยอะๆเลย จะได้เป็นคุณหมอ”
“ฮ่าๆ อยากเป็นหมอจริงอ่ะ ”
“จริงๆน่ะ หนูอ่ะอยากเป็นหมอฟันจาได้ผ่าฟันคุดให้คุณพ่อไง ไม่รู้หมอผ่ายังไงคุณพ่อหน้าบวมเลยสงสารคุณพ่อ ถ้าหนูทำไม่บวมหรอกๆ อุ้ยคุณแม่พี่เขาใช้มือถือรุ่นเดียวกับคุณพ่อเลยอ่ะ”
(ฉันหยิบมือถือมาดูแมสเสจ)
“จ้าๆอ่ะเตรียมตัวลงเรวลูก รูดซิบกระเป๋าให้แม่ด้วยๆๆ”
“ค่ะๆ คุณแม่ๆๆดูรถคันนี้ดิเหมือนของคุณพ่อเลยอ่ะ หนูชอบนักตกคุณพ่อเวลาแล้วขับรถมากเลยอ่ะ แต่วันนุ้นคุณพ่อเมาแล้วขับกลับบ้าน น่าตีมากๆเลยอ่ะ ไม่ดีจริงๆ”
“ใช่ กินเหล้าไม่ดีเลยนะค่ะ เนี่ยคุณพ่ออ่ะจำเป็นต้องกินตามหน้าที่ แต่ถ้าไม่จำเป็นเราก็ไม่ควรกินเลยเนอะ ดูคุณพ่อเมาแล้วหน้าแดงเหมือนโดนน้ำร้อนเลยอ่ะ”
“ฮ่าๆๆ ใช่แล้ววววๆ ตลกมากเดินก็โซเซเหมือนตอนคุกกี้มันขาเป๋เลย”
“จ๊า รูดซิบกระเป๋าให้แม่เรวๆลงกันถึงแล้วลูก”
“ค๊า”

ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราเองท่องชื่อ-นามสกุล ชั้น โรงเรียนจนขึ้นใจ
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราเองเคยนั่งตักคุณแม่นั่งรถไปไหนมาไหน
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราเองอยากอยู่กันพร้อมหน้าทั้งครอบครัว
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าไม่ว่าอะไรเราก็จะคุณพ่อคุณแม่ก่อนเสมอ
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าถ้าเราเจอของตกเราต้องหาเจ้าของคืน
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราไม่เคยขี้เกียจทำการบ้าน
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราอยากเป็นหมอ
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราบอกตัวเองว่าจะไม่กินเหล้าเด็ดขาดมันไม่ดี
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราชอบนั่งตักคุณพ่อแล้วขับรถไปด้วยกัน
ครั้งหนึ่ง.. เราจำได้ไหม ว่าเราจะตื่นเต้นกับสิ่งรอบข้างอยู่เสมอ

ยังจำได้ไหม ว่าเราเคย “บริสุทธิ์”สักเท่าไร ?

คงไม่มีใครปฏิเสธว่า “เด็ก” ก็เป็นงี้ทุกคน ตอนเราเด็กเราก็เป็นกันงี้ล่ะแต่พอเราโตขึ้นเจอโลกแห่งค.เป็นจริงมาก เริ่มมีหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิตมากขึ้น เราไม่ได้เจอแต่คุณพ่อคุณแม่ คุณแม่ไม่ได้คอยมัดผมให้เราอยู่อย่างเมื่อก่อนเพราะตอนนี้เราโตพอที่จะทำสีผม ซอยผม หนีบผมดัดผมเองได้ ไม่ใช่คุณแม่ที่คอยซื้อชุดสวยๆให้เราใส่แต่ตอนนี้เราโตพอที่จาหาซื้อเสื้อผ้าสั้นๆเว้าๆมาใส่เอง ไม่ใช่ตอนเด็กๆที่คุณแม่แอบขำเวลาที่เราแอบเอาเครื่องสำอางของเขามาเล่นแต่กลับกลายมาเป็นบ่นหน่อยๆว่าแต่งหน้าจัดอย่างกะจาไปเล่นงิ้ว ไม่ใช่คุณพ่อที่คอยสอนเราบวกเลขแต่เราต้องไปติวเตอร์ที่ดังๆคอร์สเป็นพันมาสอนเรา จากมะก่อนที่คุณพ่อยิ้มเวลาเห็นเรานั่งทำการบ้านเพื่อที่จะรีบๆไปเล่นกับเพื่อนแต่กลับเป็นหน้ามุ่ยๆของเขาที่เอือมกับเราที่ไม่ยอมทำการบ้านอ่านหนังสือมัวแต่ไปเท่ว คุยทอสับกับแฟนจนขี้เกียจเรียน เคยโกรธที่คุณพ่อแอบไปกินเหล้ากับเพื่อนบ้างแต่กลับเป็นเราที่เมากว่าหมากอดคอล้มกับ
เพื่อนสร่างเมาก็อ้วกแต่เช้า คุณพ่อที่เราเคยนั่งตักจับพวงมาลัยไปด้วยแต่
วันนี้เราขับรถเองได้ ขับเรวขับซิ่ง แถมเมาแล้วยังขับอีกต่างหาก วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ใช่วันที่เรารอคอยจาทำบาบีคิวอยู่บ้านแต่เป็นวันที่เรารอคอยจาหยุดเรียนเพื่อที่จะได้แต่งหน้าแรงๆแต่งตัวแรดๆให้เต็มที่ออกไปกินข้าวดูหนังกับแฟน ..

เด็กคนนั้น หายไปไหนจากเราไปแล้ว ?
เรายังจำได้อยู่ไหม ?

ปฏิเสธไม่ได้อีกว่าคนเราโตขึ้น เจออะไรมากขึ้น บางทีสิ่งเก่าๆเดิมๆที่เคยมีมานก็ถูกกลบถูกแทนที่ด้วยสิ่งใหม่ๆ “ตามกฏเกณของธรรมชาติ”

ขอบคุณน้อง นภา มากที่ทำให้พี่เองได้มีโอกาสกลับมามองตัวเอง ว่าเราคนดีคนเดิมของพ่อแม่หายไปไหนแล้วน่ะ ทำให้พี่ “รู้สึก” ได้เลยว่าเราโตขึ้นมาจริงๆ อีก4วันเราจะจบม.6แล้ว เราจะต้องโตขึ้นและก้าวต่อไปเรื่อยๆ เราจะต้องเจออะไรอีกมาก ไม่ได้มีแต่เรื่องดีๆรอยยิ้มใสๆแบบนี้อีกแล้ว และที่สำคัญสิ่งที่เราจะลืมไม่ได้เลยคือ “พ่อแม่”ขนาดไหน ยิ่งโตเราก็ยิ่งห่างกัน และปีหน้าเรามหาลัยแล้วเราจะต้องห่างยิ่งกว่านี้อีกต้องอยู่คนเดียวกินคนเดียวไม่มีใครคอยห่วงว่าเราจะกินอะไรอยู่ยังไงแล้ว แต่ไม่ว่าเราจะโตสักเท่าไร่ ห่างกันแค่ไหน “พ่อแม่”ก็ยังรักและเป็นห่วงเราอยู่เสมอ

ขอบคุณกระจกบานเล็กๆที่ทำให้เห็นอะไรที่เราเคยมองข้าม
ขอบคุณกระจกบานเล็กๆที่คงงงว่าพี่คนนี้ร้องให้ทำไม
ขอบคุณกระจกบานเล็กๆที่ทำให้เรา

“ไม่ลืมตัวเอง”